Συνήθιζα, τα τελευταία χρόνια, όταν περίμενα να ξεκινήσουν κάποιοι αγώνες σκάκι, και ειδικά όταν η έναρξη των αγώνων καθυστερούσε, να διαβάζω σε φίλους τυφλούς σκακιστές λόγια του Ποιητή Τους, στίχους, ραψωδίες ολόκληρες, και μαζεύονταν κι άλλοι και έλαμπαν από συγκίνηση.Κι εγώ, περήφανος, με δάκρυα στα μάτια, που δεν έβλεπαν, συνέχιζα...Θυμόμουνα τότε ότι κι εμείς από το Ομηρικό μου επιτελείο είχαμε απωλέσει κάποια ‘‘πράγματα’’. Άλλος παιδί, εγώ τον Ομηρικό μου πατέρα τον Νίκο τόσο...
Συνεχίστε...