Είχα μόλις εκδώσει με τη βοήθεια του κ. Τάσου Καβαλλιεράτου την «ΠΟΛΙΟΡΚΙΑ ΤΗΣ ΣΑΜΗΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΡΩΜΑΙΟΥΣ» και καθόμουν στο εστιατόριό του συζητώντας με τους πελάτες.
Κάποια στιγμή, δυο κυρίες σταμάτησαν τη μεταξύ τους κουβεντούλα για να με βάλουν στη θέση μου:
-Μα εσείς κύριε Καμπάνη δεν είστε Κεφαλλονίτης, και δεν έχετε κανένα δικαίωμα να ασχολείστε ούτε με τα Πολιτιστικά προβλήματα του Νησιού ΜΑΣ, ούτε με το από πού είναι ο ΟΔΥΣΣΕΑΣ.
-Εσείς από πού κατάγεστε;
-Εμείς είμαστε γέννημα-θρέμμα ΣΑΜΙΚΕΣ! …Σίγουρα όμως, απ’ ό,τι φαίνεται από το επώνυμό μας, οι πρόγονοί μας έχουν έλθει από την ΙΤΑΛΙΑ!!
Έκλαψα εκείνο το βράδυ, εγώ ο «ΕΠΙΤΙΜΟΣ ΚΕΦΑΛΛΟΝΙΤΗΣ»…, δάγκωσα τα χείλια μου, που μόνο τα παιδιά μου έχουν την τιμή να είναι κατά 50% ΚΕΦΑΛΛΟΝΙΤΕΣ και όχι εγώ. …Έστω, αυτά είναι απόγονοι της ένδοξης οικογένειας των ΔΕΛΛΑΠΟΡΤΑ, καταγωγής από το DELLA PORTA της Γαλλικής Καταλονίας του PERPIGNIAN (PORTA τότε λεγόταν και ο δήμαρχος της Βαρκελώνης), και των ΛΟΓΑΡΑ από το ΒΥΖΑΝΤΙΟ, μακρινοί συγγενείς του Φραγκίσκου του Ληστή!
…Και αναρωτιόμουνα, τι ποσοστό έχει απομείνει από τους απόγονους των ΚΕΦΑΛΛΗΝΩΝ ΤΟΥ ΟΔΥΣΣΕΑ σήμερα στα νησιά της ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ ΤΟΥ, και αν κάποιοι έφυγαν, πού πήγαν.
Δεν είχαν περάσει πολλές μέρες, και το Δεκαπενταύγουστο, στο ίδιο εστιατόριο, συνάντησα μια τεράστια παρέα Ιταλών. Ο πιο ηλικιωμένος μου αποκάλυψε ότι «σήμερα δεν γιορτάζουμε μόνο την Παναγία, αλλά και μια πανάρχαια Σεληνιακή γιορτή!»…
- Από πού είστε;
- Από τη ΝΑΠΟΛΙ! μου απάντησε εκείνος.
Και θυμήθηκα τις κακόβουλες κυρίες…
…και ότι η ΝΑΠΟΛΙ είναι πρωτεύουσα της ΚΑΜΠΑΝΙΑΣ…
…και ότι εκεί κοντά είναι η ΠΟΜΠΗΙΑ, η ΗΡΑΚΛΕΙΑ, η ΣΤΑΒΙΑ που κατέστρεψε ο ΒΕΖΟΥΒΙΟΣ (Ο Βεζούβιος, στην περιφέρεια του οποίου, τα περισσότερα χωριά και πόλεις ήταν ΕΛΛΗΝΙΚΑ)…
…Και την επιθυμία του γιου μου να βρεθούμε, και καλά, μετά το ταξίδι στη Σικελία, την επόμενη μέρα στη ΝΑΠΟΛΙ -απόσταση πολύ μεγάλη…
Και οδηγούσα όλη μέρα για να μην του χαλάσω το χατίρι…
Και να αισθάνομαι ΕΚΕΙ ότι όλα κάτι μου θυμίζουν αν και πήγαινα για πρώτη φορά!
Και ρωτώ: Ένας Καμπάνης, που οι πρόγονοί του ήρθαν στις ΚΥΚΛΑΔΕΣ από τη ΝΑΠΟΛΙ και την ΚΑΜΠΑΝΙΑ το ΜΕΣΑΙΩΝΑ με τους ΣΤΑΥΡΟΦΟΡΟΥΣ, υπάρχει περίπτωση να κατάγεται από την ΑΡΧΑΙΑ ΠΑΛΛΗ;
2η ερώτηση: Αλλάζοντας θέμα, φίλε αναγνώστη, έχεις την υπομονή να διαβάσεις μαζί μας, την έκθεση ενός μικρού μαθητή από τις φτωχογειτονιές της Νάπολης του ΙΤΑΛΙΚΟΥ ΝΟΤΟΥ σχετικά με τον Οδυσσέα;
Είναι η 1η έκθεση από το διάσημο βιβλίο του Ναπολιτάνου δάσκαλου ΜΑΡΤΣΕΛΟ ΝΤ’ ΟΡΤΑ “Io speriamo che me la cavo”, που μεταφράζεται «ΕΓΩ ΕΛΠΙΖΩ ΝΑ ΤΗ ΒΟΛΕΨΩ» (60 εκθέσεις παιδιών Δημοτικού ανθολογημένες και φροντισμένες από το Ναπολιτάνο δάσκαλο Μαρτσέλο Ντ’ Όρτα).
Τότε άρχισε το ταξίδι του, και ταξίδευε, ταξίδευε, ταξίδευε πάντα. Τώρα αυτός, από δω και πέρα, πέρασε τόσους μπελάδες, μα τόσους πολλούς μπελάδες, που ήταν χίλιοι μπελάδες! Ο πρώτος μπελάς που πέρασε ήταν ο Πολύφημος. Ήταν μια πολύ μεγάλη σπηλιά, με μια πολύ μεγάλη τσατσάρα, ένα πολύ μεγάλο πιστολάκι για τα μαλλιά, ένα πολύ μεγάλο κομμάτι τυρί και ένα πολύ μεγάλο κρεβάτι. Μπαίνει ο Πολύφημος, ένα τεράστιο τέρας με ένα μόνο μάτι, ούρλιαξε πάρα πολύ δυνατά, μετά βλέπει τους φίλους του Οδυσσέα και τους τρώει. Αλλά κανένας δεν ήθελε να πεθάνει. Θέλανε να ζήσουνε λίγο ακόμη. Ένας φώναζε: -Πολύφημε, μη με φας, φάε εκείνονα εκεί! αλλά ο Πολύφημος ακριβώς αυτόν ήθελε να καταπιεί: είχε δει καλά πως ήτανε χοντρούλης! Τότε ο Οδυσσέας τον έβαλε να πιει ένα κρασί ζαλιστικό, και ο Πολύφημος έπεφτε από τον ύπνο. Χωρίς να βγάλουνε τσιμουδιά του βγάλανε το μάτι, και το σκάνε. Τότε ο γίγαντας φώναξε, αλλά κανένας δεν τον άκουγε, αλλά στο τέλος τον ακούσανε τα άλλα τέρατα, και τον ρωτήσανε: -Ποιος σου έβγαλε το μάτι; και ο Πολύφημος έλεγε- κανένας, και οι άλλοι του λέγανε τότε είσαι χαζός.
Και έτσι ο Οδυσσέας το έσκασε. Αλλά είχε ένα άλλο μπελά. Κάτι σειρήνες μισές ψάρι και μισές γυναίκες τραγουδούσαν, τραγουδούσαν ένα ωραίο τραγούδι. Και ο Οδυσσέας λέει να βάλουνε δυο φελλούς από μπουκάλι στα αυτιά από τους φίλους του, αλλά αυτός δεν άφησε να του βάλουνε, και όταν εκείνα τα μισά ψάρια τραγουδάνε, αυτός θα ήθελε να πέσει στη θάλασσα, αλλά είναι δεμένος, και κανένας δε χέζεται γι’ αυτόν.
Ύστερα στο τέλος τον ξελύνουν, αλλά αμέσως περνά ένα άλλο μπελά. Αυτός συνάντησε το θεό των ανέμων, που του έδωσε μια σακούλα με τους ανέμους, αλλά οι σύντροφοί του ανοίγουν τη σακούλα και το καράβι πηγαίνει πάνω κάτω. Τότε ξεμπαρκάρουν στη μάγισσα Κίρκη, που είναι ένας άλλος μπελάς. Η μάγισσα όπως τους βλέπει τους κάνει γουρούνια, αλλά όχι και τον Οδυσσέα· ο Οδυσσέας είναι πιο δυνατός και δε θέλει να γίνει γουρούνι. Έτσι ελευθερώνει τους φίλους του και χαιρετάει τη μάγισσα Κίρκη.
Πιο ύστερα πεθαίνουνε όλοι, όμως ο Οδυσσέας είναι ακόμη ζωντανός.
Γυρίζει στο σπίτι, γυρίζει, αλλά ένας άγγελος τον κάνει να γίνει γέρος σαν γέρος, και του λέει να μην πει τίποτα ποιος είναι αυτός. Αλλά ο σκύλος Άργος το καταλαβαίνει, και μετά από τρακόσα χρόνια που τον περίμενε πεθαίνει.
Γυρίζει στο σπίτι, γυρίζει, τα λέει όλα στο γιο του που δε θυμάμαι πώς τον λένε. Ο γιος του είναι πονηρός, λέει: -Εδώ είμαστε, μη φοβάσαι, τώρα θα τους σφάξουμε σαν αρνιά!
Τότε ετοιμάστηκε ένα ωραίο κόλπο, κάτι σαν παγίδα. Ήταν ένα τόξο σκληρό, που κανένας δεν ήξερε να το ρίξει. Τότε όλοι οι Μνηστήρες προσπαθούσανε, κάνανε τους βλάκες, κάνανε τους μάγκες, κάνανε τους καμπόσους! Αλλά κανένας δεν τα κατάφερε. Τότε έρχεται ο Οδυσσέας, και όλοι γελούσανε, τον λέγανε γερομπαμπαλή, αλλά αυτός τα καταφέρνει, και όλοι τρέχουνε από το φόβο τους, και ο Οδυσσέας γίνεται νέος και σκληρός, και οι πόρτες είναι όλες κλειστές, και ο Οδυσσέας και ο γιος του σκοτώνανε με χτυπήματα στο κεφάλι.
Στο τέλος πλύνανε το πάτωμα από το αίμα με κάτι σαν χλωρίνη, και πήγανε να κοιμηθούνε.»
…Εμείς που καταλήξαμε ότι ΟΜΗΡΙΚΗ ΙΘΑΚΗ είναι η ΠΑΛΙΚΗ της ΚΕΦΑΛΟΝΙΑΣ γιατί είναι ΧΑΜΗΛΗ, είναι στα ΔΥΤΙΚΑ της Αυτοκρατορίας του Οδυσσέα και η οποία περιλαμβάνει ΕΥΘΥΓΡΑΜΜΙΣΗ ΑΚΤΟΓΡΑΜΜΩΝ κατά το ΙΘΥΣ που σημαίνει ΕΥΘΥΣ.
Όλοι οι άλλοι ευρίσκονται κάπου ανάμεσα…
…Ανάμεσα στην ΤΕΛΙΚΗ αυτή άποψη και στην Έκθεση του μικρού παιδιού!
…Ανάλογα με το βαθμό κατανόησης…
Τόσο καταλάβαιναν από Γεωγραφία και οι Αρχαίοι Αθηναίοι, που έτσι ονόμασαν το νησί δίπλα στην Κεφαλονιά «ΙΘΑΚΗ». Συμφέροντά τους εξυπηρετούσαν…
…Όπως συμφέροντά τους προωθούσαν και οι Βενετσιάνοι, όταν, αυθαίρετα, το άγονο νησί που παρέλαβαν από την Τουρκοκρατία με τα ονόματα CHEPHALONIA PICCHIOLA ή VAL DI COMPARE, ονόμασαν Ιθάκη!
…Νησί που αιώνες πριν είχε ξεχάσει την αντίστοιχη προσπάθεια των Αθηναίων.
Σήμερα το κατοικούν απόγονοι και Βυζαντινών, όμως η πλειοψηφία τους είναι πρώην Κεφαλονίτες, των οποίων οι πρόγονοι εκμεταλλεύτηκαν κίνητρα και φοροαπαλλαγές και στη συνέχεια τούτοι οι απόγονοι την Αίγλη μιας επίπλαστης Οδυσσειακής πραγματικότητας.
Το κείμενο αυτό είχε αποτελέσει, το 2008, ΠΡΟΛΟΓΟ του βιβλίου ΟΜΗΡΙΚΗ ΙΘΑΚΗ ΕΙΝΑΙ Η ΠΑΛΙΚΗ ΚΕΦΑΛΛΗΝΙΑΣ.
INSTEAD OF A FOREWORD
I had just published 'The Siege of Sami by the Romans' with the help of Mr. Tasos Kavallieratos and was sitting in his restaurant, chatting with customers.
At some point, two women paused their own conversation to put me in my place:
— 'But Mr. Kampanis, you’re not from Kefalonia, and you have no right to deal with the cultural issues of OUR island, nor with where ODYSSEUS is from.'
— 'And where are you from?' I asked.
— 'We are born-and-bred Sami natives! But clearly, judging from our surname, our ancestors must have come from ITALY!'
That night I cried — I, the 'HONORARY KEFALONIAN'... I bit my lips, knowing that only my children have the honor of being 50% Kefalonian, but not me.
At least they are descendants of the glorious DELLA PORTA family, originally from DELLA PORTA in French Catalonia (PORTA is also the name of the mayor of Barcelona), and the LOGARA family from Byzantium — distant relatives of Frank the Robber (kind of like Robin Hood)!
And I wondered: what percentage of the descendants of ODYSSEUS' KEFALLENIANS remain on his empire’s islands today, and if some left, where did they go?
Not long after, on the Feast of the Dormition (August 15), in the same restaurant, I met a large group of Italians. The oldest among them confided to me: 'Today we celebrate not only the Virgin Mary, but also an ancient lunar festival!'
— 'Where are you from?'
I asked. — 'From NAPOLI!' he replied.
— 'Its ancient name was NAPALE, wasn’t it?'
— 'How do you know that?'
— 'I saw it on maps,' I replied proudly.
— 'Sir, almost everyone has forgotten that now…'
And I remembered those the spiteful ladies
… And that NAPOLI is the capital of CAMPANIA
… And that nearby lie POMPEII, HERCULANEUM, and STABIA, all destroyed by VESUVIUS (Vesuvius, in whose region most villages, towns and cities were GREEK)…
And my son’s insistence that after our trip to Sicily we absolutely had to visit NAPOLI, the next day — even though it was a very long distance...
And I was driving all day so as not to spoil his wish…
And to feel THERE that everything somehow reminded me of something, even though it was my first time going!
So I ask: where did the old inhabitants of Kefalonia go?
Where did the KEFALLINIANS inhabitants of Lixouri go?...
... The people of PALI?
'NA' from the Homeric word for ship, *naus*, and
'PALE' the peninsula PALI!'
And I wonder: Is it possible that a man named Campanis or Kampanis, whose ancestors came to the Cyclades of the Aegean Sea in Greece from NAPOLI and CAMPANIA during the Middle Ages with the Crusaders, could he actually be descended from ancient PALLI (Πάλλη) of Kefalonia?
2nd question: Changing the subject, dear reader, do you have the patience to read with us an essay written by a young student from the poor neighborhoods of Naples in the ITALIAN SOUTH about Odysseus?
It is the first essay from the famous book by Neapolitan teacher MARCELLO D’ORTA: *Io speriamo che me la cavo* (I hope I’ll make it), 60 elementary school children's essays, anthologized and curated by the Neapolitan teacher Marcelo D’orta.
Essay: BRIEFLY DESCRIBE THE STORY YOU LIKED THE MOST.
"The story I briefly liked the most I saw yesterday and it was called 'Odyssey.' Now I’ll tell you the story."
"Once upon a time, there was Odysseus, who had burned the city of Troy. He came up with the plan with the wooden horse, and that’s how he killed everyone. Then the war had ended, and he had to go back home.
His home was called ' In Ithaca.'
Then his journey began, and he traveled, traveled, traveled always. Now he, from this point on, went through so many troubles, so many, many troubles, that they were a thousand troubles! The first trouble he encountered was Polyphemus. It was a very large cave, with a very big hairbrush, a very large hairdryer, a very large piece of cheese, and a very large bed. Polyphemus came in — a huge monster with just one eye — screamed very loudly, then sees Odysseus' friends and eats them. But no one wanted to die. They wanted to live just a bit longer. One guy yelled:
-Polyphemus, don't eat me, eat that one over there! But Polyphemus wanted to swallow him precisely: he had seen well that he was chubby!
Then Odysseus gave him some dizzying wine to drink, and Polyphemus started falling asleep. Without making a sound, they took out his eye and escaped. Then the giant screamed, but no one listened, until finally the other monsters heard him and asked:
-Who took out your eye? And Polyphemus said
- 'Nobody', and the others then told him you are stupid.
And so Odysseus escaped. But he had another problem. Some sirens, half fish and half women, were singing, singing a beautiful song. And Odysseus says to put two corks from a bottle into the ears of his friends, but he doesn’t let them put any to him, and when those half-fish sing, he would want to throw himself into the sea, but he is tied up, and no one cares about him.
Then, in the end, they untied him, but immediately another trouble comes. He meets the god of the winds, who gives him a bag containing the winds, but his companions open the bag and the ship goes up and down. Then they disembark at the witch Circe, which is another trouble. When the witch sees them, she turns them into pigs, but not Odysseus; Odysseus is stronger and does not want to become a pig. Thus, he frees his friends and said goodbye to the witch Circe.
Later, everyone dies, but Odysseus is still alive. He returns home, keeps returning, but an angel makes him old like an old man, and tells him not to reveal who he is. But the dog Argos understands him, and after three hundred years of waiting for him, he dies.
He returns home, returns, and tells everything to his son, whose name I can't remember. His son is cunning and says: -Here we are, don't be afraid, now we will slaughter them like lambs!
Then a clever trick was prepared, something like a trap. It was a hard bow that no one knew how to shoot. Then all the Suitors tried, acted like fools, pretending to be tough, pretending to be arrogant! But no one succeeded. Then Odysseus comes, and everyone laughed, calling him an old fool, but he succeeds, and everyone runs away in fear, and Odysseus becomes young and strong, and all the doors are closed, and Odysseus and his son kill them with blows to the head.
In the end, they washed the floor of the blood with something like bleach, and went to sleep."
Where do I want to end up now?
…That the small children of COMMON PEOPLE perceive these things in the same way, things that we have elevated to theory.
They are at one EXTREME.
At the OTHER extreme are those of us who have deciphered the meanings of HOMER, the greatest poet…
…We who concluded that HOMERIC ITHACA is the PALIKI of KEFALONIA because it is LOW-LYING, lies to the WEST of Odysseus’ Empire and which includes STRAIGHTENING OF COASTLINES according to ΙΘΥΣ meaning STRAIGHT.
All the others are somewhere in between…
…Between this FINAL opinion and the schoolboy’s essay!
…Depending on the degree of understanding…
So much did the Ancient Athenians understand of Geography that they named the island next to Kefalonia 'ITHACA.' It served their interests...
...Just as the Venetians promoted their own interests, when, arbitrarily, they named the barren island they inherited from the Turkish rule with the names CHEPHALONIA PICCHIOLA or VAL DI COMPARE, Ithaca!
...An island that centuries earlier had forgotten the corresponding attempts of the Athenians.
Today it is inhabited by descendants of Byzantines, but the majority are former Kefalonians, whose ancestors exploited incentives and tax exemptions, and later these descendants inherited the allure of a fabricated Odyssean reality.
